ای دریغ! ای دریغ

                    که فقر

چه به‌آسانی احتضارِ فضیلت است

به هنگامی که

                 تو را

از بودن و ماندن

                  گزیر نیست.

 

ماندن

       ــ آری! ــ

و اندوهِ خویشتن را

شامگاهان

به چاهساری متروک

                        درسپردن،

فریادِ دردِ خود را

در نعره‌ی توفان

                 رها کردن،

و زاریِ جانِ بی‌قرار را

با هیاهوی باران

                   درآمیختن.

 

استاد احمد شاملو