در کوی محبت به وفایی نرسیدیم
                                   رفتیــــم ازین راه و به جایی نرسیدیم
هر چند که در اوج طلب هستی ما سوخت
                                   چون شعله به معراج فنایی نرسیدیم

با آن همه آشفتگی و حسرت پرواز
                                   چون گرد پریشان به هوایی نرسیدیم
گشتیم تهی از خود و در سیر مقامات
                                   چـون نای درین ره به نوایی نرسیدیم

بی مهری او بود که چون غنچه ی پاییز
                                   هرگز  به  دم عقده گشایی نرسیدیم
ای خضر جنون ! رهبر ما شو که در این راه
                                   رفتیم و سر انجام  به جایی نرسیدیم

 

محمد رضا شفیعی کدکنی