امشب اگر یاری کنی ای دیده توفان می کنم

امشب اگر یاری کنی، ای دیده توفان می کنم
آتش به دل می افکنم، دریا به دامان می کنم

می جویمت، می جویمت، با آن که پیدا نیستی
می خواهمت، می خواهمت، هر چند پنهان می کنم

زندان صبرآموز را، در می گشایم ناگهان
پرهیز طاقت سوز را، یکسر به زندان می کنم

یا عقل تقوا پیشه را، از عشق می دوزم کفن
یا شاهد اندیشه را، از عقل عریان می کنم

بازآ که فرمان می برم، عشق تو با جان می خرم
آن را که می خواهی ز من، آن می کنم، آن می کنم

شعر از سیمین بهبهانی

گفتا كه مي بوسم تو را ، گفتم تمنا مي كنم

گفتا كه مي بوسم تو را ، گفتم تمنا مي كنم
گفتا كه گر بيند كسي ، گفتم كه حاشا مي كنم

گفتا ز بخت بد اگر ، ناگه رقيب آيد ز در
گفتم كه با افسونگري ، او را ز سر وا مي كنم

گفتا كه تلخي هاي من گر ناگوار افتد مرا
گفتم كه با نوش لبم ،آنرا گوارا مي كنم

گفتا چه مي بيني بگو در چشم چون آيينه ام
گفتم كه من خود را در او عريان تماشا مي كنم

گفتا كه از بي طاقتي ،دل قصد يغما مي كند
گفتم كه با يغماگران ، باري مدارا مي كنم

گفتا كه پيوند تو را با نقد هستي مي خرم
گفتم كه ارزان تر از اين من با تو سودا مي كنم

گفتا اگر از كوي خود ، روزي تو را گويم برو
گفتم كه صد سال دگر امروز و فردا ميكنم

گفتا گر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم
گفتم ز تو ديوانه تر ، داني كه پيدا مي كنم
 

شعر از سیمین بهبهانی

دامان دوستی ز چه برچیده ای زِ ما؟

     در ما نمانده زانهمه شادی نشانه یی    ماییم و دلشکستگیِ جاودانه یی
       خاموش مانده معبد متروک سینه ام    در او نه آتشی، نه زِ گرمی نشانه یی
      دامان دوستی ز چه برچیده ای زِ ما؟    دانی که نیست آتش ما را زبانه یی
          خندد بهار خاطر من، زانکه در دلم    هر لحظه می زند غمی ز نو جوانه یی
          شد سینه، خانه ی پریان خیال تو    رقصد پری چو کس ننشیند به خانه یی
     خُفته است در تنم همه رگ های آرزو    ای پاسدار عشق؟ بزن تازیانه یی
    چون بوی عود، از پی خودسوزیِ شَبم    مانَد سحر به دفتر سیمین ترانه یی

 

شعر از سیمین یهیهانی

تو دل نداری و، غم هم نداری، اما من

رفیقِ اهل دل و یارِ مَحرمی دارم 
بساط باده و عیشِ فراهمی دارم 

کنار جو، چمنِ شسته را نمی خواهم 
که جوی اشکی و مژگان پُر نَمی دارم

گذشتم از سَرِ عالم، کسی چه می داند 
که من به گوشه ی خلوت، چه عالمی دارم 

تو دل نداری و، غم هم نداری، اما من 
خوشم از اینکه دلی دارم و غمی دارم 

چو حلقه بازوی من، تَنگ، گِرد پیکر توست 

حسود، جان بسپارد که خاتمی دارم 

به سر بلندی ی ِ خود واقفم، ز پستی نیست 
به پشت خویش اگر چون فلک خمی دارم 

ز سیل کینه ی دشمن چه غم خورم سیمین؟ 
که همچو کوهم و بنیان محکمی دارم...

 

شعر از سیمین بهبهانی

من نیز بند مهر تو ببریده ام ز پای

   هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای    پیوسته پیش چشمِ خیالم نشسته ای

  ای نرگس از ملامت چشمم چه دیده ای    کاین سان به بزم شاد چمن سرشکسته ای؟

     با من مبند عهد که چون پیچ های باغ    هرجا رسیده ، رشته ی پیوند بسته ای

 از من به سوی دشمن من راه جسته ای    نوری و در بلور دل من شکسته ای

         دیگر نگاه گرم تو را تاب فتنه نیست    ای چشم آشنا! مگر امروز خسته ای؟

           من نیز بند مهر تو ببریده ام ز پای    تنها گمان مبر که تو زین دام رسته ای

سیمین! ز عشق رسته ای امّا فسرده ای    آن اخگری کز آتش سوزنده جسته ای

 

شعر از سیمین بهبهانی

ترا حق ميدهم ای غم كه دست از من نميداری

مگر ای بهتر از جان امشب از ما بهتری ديدی؟

كه رخ تابيدی و در ما بچشم ديگری ديدی

ز اشك من چه ميداني گرانی های دردم را

ز طوفان شبنمی ديدی، ز دريا گوهری ديدی

بياد آور كه می خواهم بميرم اندر آغوشت

در آغوش سحر در آسمان گر اختری ديدی

ترا حق ميدهم ای غم كه دست از من نميداری

كه با كمتر كسی اينسان دل غم پروری ديدی

ز من ياد كن وز نام من در دفتر گيتی

اگر برگ گل خشكيی ميان دفتری ديدی

شعر از سیمین بهبهانی

زین پیش نماندیم که آزرده نگردی

سوگند به موی تو که از کوی تو رفتیم
از کوی تو آشفته تر از موی تو رفتیم

بگذار بمانند حریفان همه چون ریگ
ما آب روانیم که از جوی تو رفتیم

وصل تو به آن منت جانکاه نیرزد
تا دوزخ هجر تو ز مینوی تو رفتیم

چون آن سخن تلخ که ناگاه شبی رفت
از آن لب شیرین سخنگوی تو رفتیم

ای عود شبی ما و تورا سوخت به بزمی
هنگام سحر حیف که چون بوی تو رفتیم

زین پیش نماندیم که آزرده نگردی
چون عاشقی و دوستی از خوی تو رفتیم

سیمین بهبهانی

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هردم با نسیمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

 

سیمین بهبهانی

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر
بر  من  منگر  تاب  نگاه  تو  ندارم

بر من منگر زانکه به جز تلخی اندوه
در خاطــر از آن چشم سیاه تو ندارم

ای رفته ز دل ، راست بگو !‌ بهر چه امشب
با خاطره ها آمده ای باز به سویم؟

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه
من او نیم او مرده و من سایه ی اویم

من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است
او در دل سودا زده از عشق شرر داشت

او در همه جا با همه کس در همه احوال
سودای تو را ای بت بی مهر !‌ به سر داشت

من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است
در دیده ی او آن همه گفتار ، نهان بود

وان عشق غم آلوده در آن نرگس شبرنگ
مرموزتر از تیرگی ی شامگهان بود

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ
دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش
مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم
آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد

او در تن من بود و ، ندانم که به ناگاه
چون دید و چها کرد و کجا رفت و چرا مرد

من گور وی ام ، گور وی ام ، بر تن گرمش
افسردگی و سردی کافور نهادم

او مرده و در سینه ی من ،‌ این دل بی مهر
سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم

 

سیمین بهبهانی

مرا هزار امید است و هر هزار تویی

مرا هزار امید است و هر هزار تویی!
شروع شادی و پایان انتظار تویی

بهارها که ز عمرم گذشت و بی‌تو گذشت
چه بود غیر خزان‌ها اگر بهار تویی

دلم ز هرچه به غیر از تو  بود خالی ماند
در این سرا تو بمان ای که ماندگار تویی

شهاب زودگذر لحظه‌های بوالهوسی است
ستاره‌ای که بخندد به شام تار تویی

جهانیان همه گر تشنگان خون من‌اند
چه باک زان‌همه دشمن چو دوست‌دار تویی

دلم صراحی لبریز آرزومندی‌ است
مرا هزار امید است و هر هزار تویی

 

سیمین بهبهانی

دلدار گرفتم

          من  به  رغم  دل  بی  مهر تو  دلدار  گرفتم
                                                       گشتم و گشتم و بهتر ز تو را یـار گرفتم
          خنده یی کردم و دل بُردم و با لطفِ  نگاهی
                                                       تا بمیری ز حسد وعده ی دیــدار گرفتم
          دامن از دست من ای یار کشیدی، چه توانــــــم؟
                                                       گله یی نیست اگر دامن اغیــــار گرفتم
          بعد ازین ساخته ام با نی و چنگ و می و ساقی
                                                       بی تو من دامن ِ ‌این چار با ناچار گرفتم
          لیک باور مکن ای دوست که ایـــن، راست نگفتم
                                                       انتقـــام از دل سنگ تو، به گفتار گرفتم
          من  کجــــا  یاد  تو  از  خــــاطر  سودازده  راندم؟
                                                       یا کجا جز تو کسی یـــــار وفادار گرفتم؟
          تا  رُخت  شمع  فروزنده ی  بزم  دگران  شد
                                                       من چو تاریکی شب گوشه ی دیــوار گرفتم
          گله  کردی  که  چرا  یار  تو  یــار  دگران شد
                                                       دیدی، ای دوست، به یاری ز تو اقرار گرفتم؟

 

سیمین بهبهانی

عدل

تو را

    نه عاشقانه

                نه عاقلانه

                   و نه حتی عاجزانه؛

                                      که تو را عادلانه

                                در آغوش می کشم...

عدل مگر نه آن است که

هر چیز سر جای خودش باشد؟

 

سیمین بهبهانی