دین من است

می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

فارغ‌بودن ز کفر و دین، دینِ من است

گفتم به عروسِ دهر: «کابینِ تو چیست؟»

گفتا: «دلِ خُرَّمِ تو، کابینِ من است»

شعر از خیام

پ ن: سال نو مبارک
من این شعر رو در تاریخ 1404/12/07 نوشتم و تاریخ انتشارشو در این روز گذاشتم
امروز پنجشنبه آخرین روز مذاکرات بود، همه منتظر جنگ هستند، گرونی بیداد می کنه، هیچکس حالش خوب نیست
نمی دونم تا اول عید چه اتفاقی می افته و شاید من دیگه نباشم
در کل دلم خواست عید رو به همتون تبریک بگم و در انتها دعا کنم برای هممون که
آن دم که بهار آید آزادو رها باشیم...

که‌آواز دهل شنیدن از دور خوش است

گویند کسان بهشت با حور خوش است

من می‌گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

که‌آواز دهل شنیدن از دور خوش است

شعر از خیام

ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز

ما لُعْبَتِکانیم و فلک لُعبَت‌باز،

از روی حقیقتی نه از روی مَجاز؛

یک‌چند درین بساط بازی کردیم،

رفتیم به صندوقِ عدم یک‌یک باز!

شعر از خیام

لعبت: عروسک ، بازیچه ، هر آن چیزی که با آن بازی کنند

پ ن: بارها و بارها این شعر را خواندم، در حقیقت که ما بازیچگان دست فلک هستیم، غافل از اینکه فراموش کرده ایم و به هر نحوی در این مدت کوتاه زندگی تا جایی که از دستمان بر می آید در حق خود و دیگران جفا می کنیم.

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

اسرار اَزَل را نه تو دانی و نه من

وین حرفِ معمّا نه تو خوانی و نه من

هست از پس پرده گفت‌ و گوی من و تو

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

شعر از خیام

بیدادگری شیوه دیرینه تست

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست

                                بـیـدادگـری  شـیـوه  دیــریـنه  تست

ای  خاک  اگر  سینه  تو  بشکافند

                                بس گوهر قیمتی که در سینه تست

 

شعر از خیام

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن

       از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن     فردا که نیامده است فریاد مکن

                 برنامده و گذشته بنیاد مکن    حالی خوش باش، عمر بر باد مکن

شعر از خیام 

می‌سازد و باز بر زمیــــن میزندش

                  جامی است که عقل آفرین میزندش

                                                    صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش

                   این کوزه‌ گر دهر چنین جــــام لطیف

                                                    می‌سازد و باز بر زمیــــن میزندش

 

شعر از خیام

با لاله‌ رخی اگـر تو را فرصت هست

چون  لاله  به  نوروز  قدح گیر به دست

                                        با لاله‌ رخی اگـر تو را فرصت هست

می نوش به خرمی، که این چرخِ کبود

                                        ناگاه تو را  چو  خاک  گرداند  پَست

 

شعر از خیام

خیام

چون عمر به سر رسد چه شیرین و چه تلخ

پیمانه چو پر شود چه بغداد و چه بلخ

می نوش که بعد از من و تو ماه بسی

از سَلخ به غٌرّه آید از غره به سلخ

 

خیام » رباعیات

 

 

سلخ روز آخرهر ماه قمری است که در شام ان حلال دیده می شود.غره روز و شب اول ماه قمری مقابل سلخ است.