حیف از آن عمر که در پای تو من سرکردم

برو ای تُرک که تَرکِ تو ستمگر کردم

حیف از آن عمر که در پای تو من سرکردم

عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران

ساده‌ دل من، که قسم های تو باور کردم

به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود

زآن همه ناله که من پیش تو کافر کردم

تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار

گشتم آواره و تَرکِ سر و همسر کردم

زیر سر بالش دیباست تو را کِی دانی

که من از خار و خس بادیه بستر کردم

در و دیوار به حال دل من زار گریست

هر کجا نالهٔ ناکامی خود سر کردم

در غمت داغ پدر دیدم و چون دُرِ یتیم

اشک‌ ریزان هوس دامن مادر کردم

اشک از آویزهٔ گوش تو حکایت می کرد

پند از این گوش پذیرفتم از آن در کردم

بعد از این گوش فلک نشنود افغان کسی

که من این گوش ز فریاد و فغان کر کردم

ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

چشم را حلقه‌ صفت دوخته بر در کردم

جای مِی خون جگر ریخت به کامم ساقی

گر هوای طرب و ساقی و ساغر کردم

شهریارا به جفا کرد چو خاکم پامال

آن که من خاک رهش را به سر افسر کردم

شعر از شهریار

یا علی نام تو بردم نه غمی ماند و نه همّی

هدیه ی عید غدیر
علی یا انسان کامل

یا علی نام تو بردم نه غَمی ماند و نه هَمّی                    

بابی انت و امّی

گوییا هیچ نه هَمّی به دلم بوده، نه غَمّی                       

بابی انت و امّی

تو که از مرگ و حیات، این همه فخری و مُباهات               

علی ای قبله ی حاجات

گویی آن دزد شَقی تیغ نیالوده به سَمّی                        

بابی انت و امّی

گویی آن فاجعه ی دشت بلا هیچ نبوده است                  

درِ این غم نگشوده است

سینه ی هیچ شهیدی نخراشیده به سُمّی                    

بابی انت و امّی

حق اگر جلوه ی با وجه اَتَم کرده در انسان                    

کان نه سهل است و نه آسان

به خود حق که تو آن جلوه ی با وجه اَتَمّی                     

بابی انت و امّی

مُنکر عید غدیر خم و آن خطبه و تَنزیل                           

کَر و کور است و عَزازیل

با کَر و کور چه عیدی و چه غدیری و چه خُمّی                

بابی انت و امّی

در تَولّا هم اگر سَهو ولایت! چه سَفاهت                         

اُف بر این شَمّ فقاهت

بی ولای علی و آل، چه فقهی و چه شَمّی!                  

بابی انت و امّی

تو کم و کِیف جهانیّ و به کمبود تو دنیا                          

از ثَرا تا به ثریّا

شَر و شور است و دگر هیچ ، نه کیفیّ و نه کمّی             

بابی انت و امّی

آدمی جامعِ جمعیت و موجودِ اَتَم است                         

گر به معنای اَعَم است

تو بِهین مظهر انسانِ به معنای اَعَمّی                        

بابی انت و امّی

چون بُوَد آدم کامل غَرض از خلقت آدم                           

پس به ذریه ی آدم

جُز شما مَهدِ نبوت نَبُوَد چیزِ مهمی                              

بابی انت و امّی

عاشق توست که مُستوجب مدح است و مُعظّم            

مُنکرت مستحق ذَم

وز تو بیگانه نیرزد نه به مدحی و نه ذمّی                      

بابی انت و امّی

بی تو ای شیر خدا سَبحه و دَستار مسلمان                 

شده بازیچه ی شیطان

این چه بوزینه که سَرها همه را بسته به دُمّی             

 بابی انت و امّی

لشکر کفر اگر موج زند در همه دنیا                             

همه طوفان همه دریا

چه کند با تو که چون صخره ی صَمّا و اَصَمّی                      

بابی انت و امّی

یا علی خواهمت آن شَعشَعه ی تیغ زرافشان               

هم بدو کُفر سرافشان

بایدم این لَمَعان دید و ندانم به چه لِمّی                    

بابی انت و امّی
 

شعر از استاد شهریار

با صدای استاد شهریار بشنوید

اَتم: تمام

تنزیل: نازل کردن، فرو فرستادن

عزازیل: لقب شیطان

سفاهت: بی عقلی ، کودنی ، بیخردی ، بلاهت

شم: ادراک بینش

فقاهت: فقیه و آگاه بودن در زمینۀ احکام شرعی.

سبحه: نیایش، دعا، ذکر، سبحت ، تسبیح

لمعان: پرتو، تابش، درخشش، فروغ

لمی: استدلال از علت به معلول و مقابل ان که استدلال از معلول به علت است . و رجوع به برهان و لم شود.

 

پ ن: به یاد هادی عبدی عزیز که با نام علی ابن ابیطالب آرامش می گرفت ، روحت شاد و یادت گرامی برادر عزیزم

جواب نامه ی شهریار به هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)

سایه‌ی جان رفتنی استیم بمانیم که چه
زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه

درس این زندگی از بهرِ ندانستن ماست
این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز
دوش گیریم و به خاکش برسانیم که چه

آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز
بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه

دور سر هلهله و هاله‌ی شاهین اجل
ما به سرگیجه کبوتر بپرانیم که چه

کشتی‌ای را که پیِ غرق شدن ساخته‌اند
هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه

بدتر از خواستن، این لطمه نتوانستن
هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه

ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست
کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه

گر رهایی است برای همه خواهید از غرق
ورنه تنها خودی از لجه رهانیم که چه

ما که در خانه ایمان خدا ننشستیم
کفر ابلیس به کرسی بنشانیم که چه

مرگ یک بار مثل دیدم و شیون یک بار
این قدر پای تعلل بکشانیم که چه

شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند
ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه

 

شعر از استاد شهریار

ارباب زمستان

زمستان پوستین افزود بَر تَن، کدخدایان را
ولیکن پوست خواهد کند، ما یک لا قَبایان را

رَهِ ماتم سَرایِ ما ندانم از که می پرسد
زمستانی که نشناسد دَرِ دولت سرایان را

به دوش از برف بالاپوش خز ارباب می آید
که لرزاند تَنِ عُریان بی بَرگ و نوایان را

به کاخ ظلم باران هم که آید، سَر فرود آرد
ولیکن خانه بر سر کوفتن داند گدایان را

طبیب بی مروت کِی به بالین فقیر آید
که کس در بند درمان نیست درد بی دوایان را

به تلخی جان سپردن در صفای اشک خود بهتر
که حاجت بردن ای آزاده مرد این بی صفایان را

به هرکس مشکلی بردیم و از کس مشکلی نگشود
کجا بستند یا رب دستِ آن مشکل گشایان را

نقاب آشنا بستند کز بیگانگان رَستیم
چو بازی خَتم شد بیگانه دیدیم آشنایان را

به هر فرمانِ آتش،عالمی در خاک و خون غلتید
خدا ویران گذارد کاخ این فرمانروایان را

به کام مُحتَکِر روزی مردم دیدم و گفتم
که روزی سفره خواهدشد شکم این اژدهایان را

به عزت چون نبخشیدی به ذِلت می ستانندت
چرا عاقل نیندیشد هم از آغاز پایان را

حریفی با تمسخر گفت زاری شهریارا بس
که میگیرند در شهر و دیار ما گدایان را

 

شعر از شهریار

منم که شعر و تغزل پناهگاه من است

          منم که شعر و تغزل پناهگاه من است    چنانکه قول و غزل نیز در پناه من است
         صفای گلشن دلها به ابر و باران نیست    که این وظیفه محول به اشک و آه من است
                صلای صبح تو دادم به نالهٔ شبگیر    چه روزها که سپید از شب سیاه من است
     به عالمی که در او دشمنی به جان بخرند    عجب مدار اگر عاشقی گناه من است
             اگر نمانده کس از دوستان من بر جا    وفای عهد مرا دشمنان گواه من است
           هر آن گیاه که بر خاک ما دمیده ببوی    اگر که بوی وفا می دهد گیاه من است
      کنون که رو به غروب آفتاب مهر و وفاست    هر آنکه شمع دلی برفروخت ماه من است
 تو هرکه را که چپ و راست تاخت فرزین گوی    پیاده گر به خط مستقیم شاه من است
               نگاه من نتواند جمال جانان جست    جمال اوست که جوینده نگاه من است
        من از تو هیچ نخواهم جز آنچه بپسندی    که دلپسند تو ای دوست دل بخواه من است
چه جای ناله گر آغوشم از سه تار تهی است    که نغمه قلمم شور و چارگاه من است
                خطوط دفتر من سیم ساز را ماند    قلم معاینه مضراب سر به راه من است
           کلاه فقر بسی هست در جهان لیکن    نگین تاج شهان در پر کلاه من است
      شکستن صف من کار بی صفایان نیست    که “شهریارم” و صاحبدلان سپاه من است

 

شعر از شهریار

پ ن: امروز سالروز سید محمدحسین بهجت تبریزی (زاده ۱۲۸۵ - درگذشته ۱۳۶۷) متخلص به شهریار (پیش از آن بهجت) شاعر ایرانی اهل تبریز بود که به زبان‌های ترکی آذربایجانی و فارسی شعر سروده است. وی در تبریز به‌دنیا آمد و بنا به وصیتش در مقبرةالشعرای همین شهر به خاک سپرده شد. ۲۷ شهریور را «روز شعر و ادب فارسی» نام‌گذاری کرده‌اند. وجه تسمیه این نام گذاری سالروز درگذشت شهریار است.

چه عالمی که دلی هست و دلنوازی نه

    ندار عشقم و با دل سر قمـارم نیست    که تاب و طاقت آن مستی و خُمارم نیست

           دگر قمار محبت نمی بـرد دل من    که دستِ بُردی، از این بخت بد بیارم نیست

          من اختیار نکردم پس از تو یار دِگر    به غیر گریه که آن هم به اختیارم نیست

   به رهگذار تو چشم انتظار خاکم و بس    که جز مَزارِ تو چشمی در انتظارم نیست

تو می رسی به عزیزان سلام من بِرسان    که من هنوز بدان رهگذر گذارم نیست

  چه عالمی که دلی هست و دلنوازی نَه    چه زندگی که غمم هست و غمگسارم نیست

به لاله های چمن چشم بسته می گذرم    که تاب دیدن دل های داغدارم نیست

 

شعر از شهریار

روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا

     تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من    واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

               خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل    آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت    گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من

   روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا    سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من

                   قمری بی آشیانم بر لب بام وفا    دانه و آبم ندادی مَشِکن آخر بال من

                بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال    خاطرات کودکی آمد به استقبال من

            خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود    از کتاب عشق اوراق سیاه فال من

          ای صبا گر دیدی آن مجموعه گل را بگو    خوش پراکندی ز هم شیرازه آمال من

         کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز    شهریارا حل مشکلها کند حلال من

 

شعر از شهریار

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

دلم شکستی و ،جانم هنوز چشم به راهت 
شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت 

در انتظار تو چشمم سپید گشت و، غمی نیست 
اگر قبول تو افتد ،فدای چشم سیاهت 

ز گرد راه برون آ ،که پیر دست به دیوار 
به اشک و آه یتیمان ،دویده بر سر راهت 

بیا که این رَمَد چشم عاشقان تو ای شاه 
نمی‌رَمَد مگر از توتیای گرد سپاهت 

بیا که جز تو سزاوار این کلاه و کَمر نیست 
تویی که سُوده کمربندِ کهکشان کلاهت 

جَمال چون تو به چشم نگاه پاک توان دید 
به روی چون منی الحق دریغ چشم و نگاهت 

برو به کُنج خراباتت ای ندیم گدایان
تو بختت آن نَه که راهی بُود به خلوت شاهت

در انتظار تو می‌میرم و ،در این دَمِ آخر 
دلم خوشست که دیدم به خوابِ گاه به گاهت 

اگر به باغ تو گل بر دَمیدُ من به دل خاک 
اجازتی که سَری بَر کُنم، به جای گیاهت 

تنور سینه ما را ای آسمان، به حَذر باش 
که روی ماه سیه می‌کند ،به دودۀ آهت 

کنون که می‌دمد از مغرب آفتاب نیابَت 
چه کوه‌های سلاطین که می‌شود پَرِ کاهت 

تویی که پشت و پناه جهادیان خدایی 
که سَر جهاد توی و ،خداست پشت و پناهت 

خدا وَبالِ جوانی نهد به گردن پیری 
تو «شهریار» خمیدی به زیر بار گناهت

 

شعر از شهریار

صدای استاد شهریار

آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

  دامن مکش به ناز که هجران کشیده ام    نازم بکش که ناز رقیبان کشیده ام

          شاید چو یوسفم بنوازد عزیز مصر    پاداش ذلتی که به زندان کشیده ام

از سیل اشک شوق دو چشمم معاف دار    کز این دو چشمه آب فراوان کشیده ام

 جانا سری به دوشم و دستی به دل گذار    آخر غمت به دوش دل و جان کشیده ام

   دیگر گذشته از سر و سامان من مپرس    من بی تو دست از این سرو سامان کشیده ام

          تنها نه حسرتم غم هجران یار بود    از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

       بس در خیال هدیه فرستاده ام به تو    بی خوان و خانه حسرت مهمان کشیده ام

   دور از تو ماه من همه غم ها به یکطرف    وین یکطرف که منت دونان کشیده ام

    ای تا سحر به علت دندان نخفته شب    با من بگوی قصه که دندان کشیده ام

        جز صورت تو نیست بر ایوان منظرم    افسوس نقش صورت ایوان کشیده ام

      از سرکشی طبع بلند است شهریار    پای قناعتی که به دامان کشیده ام

 

شعر از شهریار

کس نیست در این گوشه فراموش تر از من

        کس نیست در این گوشه فراموش تر از من      وز گوشه نشینان تو خاموش تر از من

هر کس به خیالیست هم آغوش و کسی نیست      ای گل به خیال تو هم آغوش تر از من

           می نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق      اما که در این میکده غم نوش تر از من

                افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن       افتاده تر از من نه و مدهوش تر از من

          بی ماه رخ تو شب من هست سیه پوش      اما شب من هم نه سیه پوشتر از من

   گفتی تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق      ای نادره گفتار کجا گوش تر از من

               بیژن تر از آنم که بچاهم کنی ای ترک      خونم بفشان کیست سیاوشتر از من

          با لعل تو گفتم که علاجم لب نوش است      بشکفت که یارب چه لبی نوشتر از من

        آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل      دیگی نه در این بادیه پرجوش تر از من

 

شعر از شهریار

من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیست
به زندگانی من فرصت جوانی نیست

من از دو روزه هستی به جان شدم بیزار
خدای شکر که این عمر جاودانی نیست

همه بگریه ابر سیه گشودم چشم
دراین افق که فروغی ز شادمانی نیست

به غصه بلکه به تدریج انتحار کنم
دریغ و درد که این انتحار آنی نیست

نه من به سیلی خود سرخ میکنم رخ و بس
به بزم ما رخی از باده ارغوانی نیست

ببین به جلد سگ پاسبان چه گرگانند
به جان خواجه که این شیوه شبانی نیست

ز بلبل چمن طبع شهریار افسوس
که از خزان گلشن شور نغمه خوانی نیست

 

شهریار

ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خیالت ساده دل تر بود و با ما از تو یک رو تر
من اینها هر دو با آئینه‌ی دل روبرو کردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

ازین پس شهریارا، ما و از مردم رمیدنها
که من پیوند خاطر با غزالی مشک مو کردم

 

شهریار

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت

                                             که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل  گفتی  و  من  هم  که  کردم سال ها اما

                                             چقدر  آخر  تحمل  بلکه  یادت  رفتـــه  پیمانت

چو بلبل نغمه  خوانم  تا  تو  چون  گل  پاکدامانی

                                             حذر  از  خار  دامنگیر  کن دستــــم به دامانت

تمنای  وصالم  نیست  عشق  من   مگیر  از من

                                             به  دردت  خو  گرفتم  نیستم  در بند درمانـت

امیـد  خسته ام  تا  چند  گیــرد  با  اجل  کشتی

                                             بمیرم  یا  بمانم  پادشاها  چیست  فرمـــانت

شبی  با  دل  به  هجران تو ای سلطان ملک دل

                                             میان گریه می گفتم که کو ای ملک سلطانت

چه  شبهایی  که  چون سایه خزیدم پای قصر تو

                                             به  امیدی  که  مهتاب  رخت  بینم  در  ایوانت

به گردنبند لعلی داشتی چـون چشم من خونین

                                             نباشد خون مظلومان؟ که می گیرد گریبــانت

دل  تنگم  حریف  درد  و  اندوه  فــــراوان  نیست

                                              امان  ای  سنگدل  از  درد  و  انــدوه  فراوانت

به  شعرت  شهریــارا  بیدلان  تا  عشق  میورزند

                                              نسیم  وصل  را  ماند  نــــوید  طبـــع  دیوانت

 

شهریار

چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریش ام

چه بگویم سحرت خیر؟ تو خودت صبح جهانی 
من شیدا چه بگویم؟که تو هم، این و هم آنی 

به که گویم که دل از آتش هجر تو بسوخت؟
شده ای قاتل دل حیف نــدانی کـه نــدانی 

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم 
و  در  آن  خواب  بمیرم  که  تو  آیی  و  بمانی

چه نویسم که قلم شرم کند از دل ریش ام 
بنویسم ولی افسوس نخوانی  که  نخوانی 

من و تو اسوه ی عالم شده ایم , باب تفاهم 
که من ام غرق تو  و , تو  به  تمنای  کسانی 

به گمانم شده ای کافـــر و ترسا شده ای 
که آیتی از دل شیدای مسلمان تو نخوانی 

بشنو"صبح بخیر"از من درویش  و  برو 
که اگر هم تو بمانی غم ما را نه توانی

 

شهریار

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

یار و همسر نگرفتم کـه گرو بود ســرم     تو  شدی  مادر  و من با همه پیری  پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز    من  بیچاره  همان  عاشق خونین  جگـــرم

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جــام    جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی    هوس عشق و جوانیست به  پیرانه  سـرم

پدرت گوهر خـود تا به زر و سیم فروخت    پدر  عشــــق  بســـوزد  کـه  در آمد  پدرم

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر    عجبا  هیچ  نیرزید  که  بی  سیــم  و  زرم

هنرم  کاش  گره  بند  زر  و  سیمم  بود    که  به  بـــازار  تو  کاری  نگشود  از  هنــرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شـهر    من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

تا به دیوار و درش تازه کنــم عهد قدیــم    گاهی  از  کوچه  معشوقه  خود  می گذرم

تو  از  آن  دگری  رو  که  مرا  یاد  تو  بس    خود تو دانی که من  از  کان  جهانی  دگرم

از شکار دگــران چشـم و دلی دارم سیر    شیـــرم  و  جوی  شغالان  نبــود  آبخــورم

خون دل موج زند در جگــرم چون یاقــوت    شهریـــارا  چه  کنــــم  لعلم  و  والا  گهرم

 

شهریار

این "زهره" شیطان هنوز

پیرم  و  گاهی  دلم  یــــاد  جوانی  می کند

                            بلبل شوقم  هوای  نغمه خوانی می کند

همتم تا میرود  ســاز  غزل  گیرد  به  دست

                            طاقتم  اظهـــار  عجز و  ناتـوانی  می کند

بلبلی در سینه می نالـد هنوزم کاین چمن

                            با  خزان  هم  آشتی  و  گل  فشانی می کند

ما  به  داغ  عشقبازی ها نشستیم و هنوز

                            چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند

نای ما خاموش ولی این "زهره" شیطان هنوز

                            با  همــان  شور و  نوا  دارد  شبانی  می کند

گر  زمین  دود  هوا  گردد  همانا ،  آسمان

                            با  همین  نخوت  که  دارد  آسمــانی می کند

سالها شد رفته دمسازم زدست اما هنوز

                            در  درونـــم  زنده  است  و  زندگانی  می کند

با همه نسیان تو گویی  کز  پی  آزار  من

                            خاطـــــــرم  با  خاطرات  خود  تبانی  می کند

بی  ثمر  هر  ساله  در  فکر  بهارانم  ولی

                            چون بهــاران می رسد با من خزانی می کند

طفل بودم  دزدکی  پیر و  علیلم  ساختند

                            آنچه گردون می کند  با  مــا  نهانی  می کند

 می رسد  قرنی  به  پایان و سپهر بایگان

                            دفتــــر  دوران  مـــا  هم  بایگــــانی  می کند

"شهریارا"  گو  دل  از  ما مهربانان نشکنید

                            ورنه قاضی در قضــــا نامهربـــانـــــی می کند

شهریار

  

حتما این شعر را با صدای ماندگار استاد شهریار گوش جان دهید

http://worldbook.ir/wp-content/files/piramSHAHRIAR.mp3

 

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کـردی

از  تو  بگذشتم  و  بگذاشتمت  با  دگـران    رفتم  از  کوی تو لیکن عقب سر نگـران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کـردی    تو  بمان و  دگران  وای  به  حـال دگـران

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند    هر  چه  آفاق  بجویند  کران  تا  به کران

میروم  تا  که  به  صاحب نظری  بازرسـم    محــــرم  مــا  نبود  دیده  کوته  نظـــران

دل  چــون  آینـــه  اهل  صفا  می شکنند    که ز خـود بی خبرند این ز خدا بیخبران

دل من دار کـــــه در زلف شکن در شکنت    یادگاریست ز سر حلقه شوریـده سران

گل این باغ بــــه جز حسرت و داغم نفزود     لاله  رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره  بیداد گـــران  بخت  من  آمـــوخت  ترا     ورنه  دانم  تو  کجـــــا  و  ره  بیداد گران

سهل  باشد  همه  بگذاشتن و بگذشتن     کاین  بود  عاقبت  کار  جهــــان  گذران

شـــهــــریــــارا  غــــم  آوارگی  و  دربدری     شورها در دلم انگیخته چـون نوسفران 

 

شهریار

گر از یادم رود عالم

تو خود شعری و چون سحر و پری افسانه را مانی

                                      به  افسون  کدامین  شعر  در  دام  من  افتـــادی

گر  از  یادم  رود  عالم  تو  از  یادم  نخواهی  رفت

                                      به شرط آن که گه گاهی تو هم از من کنی یادی

خوشا  غلطیدن  و  چون  اشک  در  پای تو افتادن

                                      اگر  روزی  به  رحمت بر  سر خاک  من  استادی

جوانی  ای  بهار  عمر  ای  رویای  سحرآمیز

                                     تو  هم  هر  دولتی  بودی  چـو  گل  بازیچه  بادی

به  پای  چشمه  طبع  لطیفی  شهریار آخر

                                    نگارین  سایه ای  هم  دیدی  و  داد  سخن  دادی

 

شهریار