از جهان چشم بپوشان که ازین خارستان

      باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت    نتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت

چشم شوخ که مرا در دل غم دیده گذشت؟    کز تپیدن، دلم از آهوی رم دیده گذشت

   وقت آن بی سر و پا خوش که در ایام بهار    سبک از باغ چو اوراق خزان دیده گذشت

            دارد از گرمروان داغ، مرا سیر شرار    که به یک چشم زدن زین ره خوابیده گذشت

           طفلی از بیخبری ها ز لب بام افتاد    سخنی بر لب هر کس که نسنجیده گذشت

        دست و دامان تهی رفت برون از گلزار    هر که از مردم فهمیده، نفهمیده گذشت

      خنده رو سر ز دل خاک برآرد چون صبح    غنچه هر که ازین باغ، نخندیده گذشت

  از جهان چشم بپوشان که ازین خارستان    گل کسی چید که با دیده پوشیده گذشت

           زلف مشکین تو یک عمر تأمل دارد    نتوان سرسری از معنی پیچیده گذشت

             آه نگذاشت اثر از دل صد پاره من    چون نسیمی که بر اوراق خزان دیده گذشت

 از دو سر، عدل ترازوی گران تمکینی است    که نرنجاند کسی را و نرنجیده گذشت

           کرد خون در جگر خار علایق صائب    هر که زین مرحله با دامن برچیده گذشت

 

شعر از صائب تبریزی

مردی که سر برای ایران داد

بعد از این بر وطن و، بـوم و برش باید رید  

به چنین مجلس و بر کر و فرش بــاید رید  

به حقیقت در عدل، ار در این بام و بر است  

به  چنین  عدل و ، به دیوار و درش باید رید 

آن ‌که بگرفته از او تا کمر ایران گه  

به مکافات، الی تا کمرش باید رید 

پدر ملت ایران اگر این بی پدر است  

بر چنین ملت و روح پدرش بایــد رید 

به  مدرس  نتوان  کرد  جسارت اما  

آن‌قدر هست که بر ریش خرش باید رید 

این  حرارت  که  به خود احمد آذر دارد  

تا که خاموش شود بر شررش باید رید 

شفق سرخ نوشت آصف کرمانی مرد  

غفرالله  کنون  بر  اثرش  باید  رید 

آن دهستانی بی مدرک تحمیلی لر  

از توک پاش الی مغز سرش باید رید 

گر  ندارد  ضرر  و  نفع  مشیرالـدوله  

بهر این ملک به نفع و ضررش باید رید 

ار رود موتمن‌الملک به مجلس گاهی  

احتراماً  به  سر  رهگذرش  بایـد  رید 

 

میرزاده عشقی

(پوزش  از شما ،برای پاره ای از واژگان این شعر)